یکی از نعمت های بسیار بزرگی که در سرشت انسان به ودیعت نهاده شده است، نعمت انس و گرایش به دیگران است. این امر به صورت غریزه درونی و به صورت یک نیاز طبیعی در افراد وجود دارد که باید ظهور و بروز پیدا کند. در نهایت، به منزله یک بستر مناسب زمینه زندگی اجتماعی انسان را فراهم می سازد. بر این اساس، افراد هر جامعه ای که از این موهبت الهی به صورت صحیح و درست استفاده کنند، از یک نظام اجتماعی منسجم و مردم گرم و صمیمی برخوردار خواهند شد و این امر، به نوبه خود زمینه پیشرفت و تعالی همه جانبه افراد جامعه را فراهم می کند و در نتیجه، احساس همبستگی و همدلی، که در سایه محبت و انس با دیگران پیدا می شود، گرفتاری ها و مشکلات جامعه را برطرف می کند.

البته، نوع و میزان انس و صمیمیتی که در بین افراد در دوره های مختلف زندگی ایجاد می شود، بسیار متفاوت است. به عنوان مثال، این صمیمیت و گرایش به دیگران و دوستی در دوره کودکی در حد رفاقت یعنی مشارکت در کارها و بازی با یکدیگر جلوه گر می شود. در مقابل، دوستی های دوره نوجوانی علاوه بر مشارکت با یک نوع همدلی و شور و هیجان عاطفی همراه است. در حالی که این امر در دوره جوانی بسیار عمیق تر و با دوام تر می شود. یعنی علاوه بر برخورداری از ویژگی های دوستی های دوره های قبل، معمولا توام با از خود گذشتگی و فداکاری است. از اینجا می توان به نقش بسیار مهم دوستی های دوره جوانی در تعیین هدف زندگی و سرنوشت افراد پی برد. به همین دلیل، این ادعا که از میان همه عوامل مؤثر در تکوین شخصیت جوان و رشد و تربیت معنوی او هیچ عاملی به اندازه دوستان مؤثر نمی باشد، ادعای گزافی نیست. چون انسان در دوره جوانی از یک ویژگی روحی خاصی برخوردار است که بیشترین اثرپذیری و الگوپذیری او از دوستان و معاشرانش می باشد.

بنابراین، یکی از مهم ترین وظایف قشر جوان آن است که نسبت به موضوع انتخاب دوست و گزینش دوستان خوب از خود حساسیت نشان دهند. و وظیفه مربیان تربیتی و اصحاب قلم است که فوائد و برکات انتخاب دوستان خوب و تاثیر آن بر رفتار جوانان و نیز آفات و مضرات دوستان و معاشران نامناسب بر شخصیت افراد را مورد بررسی قرار دهند. موضوع دوست و انتخاب دوستان از جهات مختلف حائز اهمیت است که به برخی از آنها، به صورت بسیار مختصر اشاره می گردد.

الف: ارزش دوستی و دوستان

.................................................ادامه دارد.